تثبیت مدیریت‌ها، پویایی مدیران

می‏توان گفت نظر جمعی کارمندان یک اداره فارغ از باندبازی و حفظ میز و مقام است ( مثل رأی جمعی مردم در انتخاب رئیس‏جمهور که برای جامعه انتخابگر انتخاب درست است) و از آن جایی که این افراد به صورت تخصصی کار می‏کنند کیفیت کار برای آن‏ها مهم‏تر است تا مسائل حاشیه‏ای. هم‏چنین یکی از دلایل مهم عدم مشارکت فعال کارمندان و پایین‏آمدن کارایی ایشان وجود حس عدم تأثیرگذاری آنان بر تصمیمات اداره و سازمانی می‏باشد که فکر می‏کنند مدیر آن بیش‏تر بر اساس معیارهای غیر کاری انتخاب شده است. دلیل فعالیت کم و بی‏انگیزگی همه این افراد این است که فکر می‏کنند در محیط فعلی ادارات آن‏ها نمی‏توانند کاری برای تغییر این شرایط انجام دهند؛ چطور ممکن است فکر کرد فردی یا مجموعه‏ی در بر گیرنده این فرد فاسد است و یا شایستگی لازم را ندارد بعد با او هم‏کاری هم کرد؟

پست‏ها و مدیریت‏ها همه وسایل و ابزاری برای رسیدن به اهداف هستند نه وسیله‏ای برای درآمدزایی بیش‏تر و استفاده از فرصت‏های بهتر؛ چطور می‏توان تصور کرد مدیرانی را که ده تا بیست سال و بیش‏تر در پست مدیریتی بوده‏اند، نه در گذشته اقدام و برنامه در خور توجه‏ای ارائه کرده‏اند، نه در حال اجرای برنامه از پیش طراحی شده‏ای هستند و نه برنامه‏ی مشخصی برای آینده دارند هم چنان در پست‏ خود باقی بمانند تا صرفاً بر اساس مرور زمان و افزایش سابقه کاری ارتقاء کاری بگیرند؟ در حالی که بالاترین مدیر اجرایی کشور یعنی رئیس جمهور با ارائه‏ی برنامه کاری فقط برای یک دوره چهار ساله انتخاب می‏شود و در صورت رضایت بخش بودن عملکردش یک دوره دیگر انتخاب می‏شود.

پیشنهاد می‏شود همانند انتخاب رئیس جمهور، انتخاب مدیران با تصمیم و رأی کارمندان انجام شود تا نظام مدیریتی کشور از یک رویه همگون و همآهنگ و نه پراکنده برخوردار باشد. به این ترتیب ضمن رفع انحصار از سیستم مدیریتی و افزایش سطح مشارکت کلیه افراد، ایشان در قبال انتخاب خود پاسخ‏گو خواهند بود. هم‏چنین با بسیاری از مفاسدی که در بالا گفته شد مبارزه خواهد شد و زمینه این مفاسد بر چیده خواهد شد ضمن این که سرعت انجام این روش نیز بسیار بیش‏تر از روش‏های فعلی است چرا که می‏توان آن را به یک‏باره در سراسر کشور، با کم‏ترین هزینه و بدون توجه به گرایش‏های سیاسی اجرا کرد که خود به نوعی باعث تثبیت و نظم بخشیدن به مدیریت‏ها می‏گردد.

اگر سلامتی و بهداشت جامعه از وضعیت مناسبی برخوردار نیست، پزشکان و دست اندرکاران بهداشت و سلامتی جامعه مقصر هستند؛ اگر اطلاعات عمومی جامعه ناقص است اشکال در متصدیان اطلاع رسانی از جمله روزنامه‏ها، رادیو و تلویزیون، وزارتخانه‏های آموزش و پرورش است؛ اگر از کامپیوتر و فنآوری اطلاعات به درستی استفاده نمی‏شود مشکل به بخش‏های انفورماتیک و مهندسین کامپیوتر مربوط می‏شود و اگر در هر کدام از این بخش‏ها اشکالات حل نشده‏ای وجود دارد و به طور کلی نظام اداری و مدیریتی ایران در وضعیت غیر قابل قبولی قرار دارد، مربوط به مدیران و مدیریت ایشان می‏باشد.

با عرض معذرت از تمامی مدیران دلسوز و مدبر و با استثناء کردن این عده معدود، وضعیت و نمای عمومی مدیریت‏های فعلی را می‏توان با مثال زیر نشان داد:
کامیون پر از گاوی که در جاده در حرکت است، تا زمانی که این کامیون با سرعت یکنواخت در جاده هموار حرکت می‏کند هیچ اتفاقی نمی‏افتد اما هر از چند گاهی که این کامیون ترمز می‏کند و یا سرعت آن کم و زیاد شود ناگهان شور و هیجانی در محموله آن بر پا می‏شود: گاوی که ته ماشین است با یک حرکت به جلوی ماشین منتقل می‏شود، دیگری از جلوی ماشین به عقب‏تر رانده می‏شود، تعداد زیادی هم به همدیگر شاخ و تنه می‏زنند؛ تنها چیزی که بدون تغییر باقی می
‏ماند تعداد آن ها و جمع ایشان است، فقط چند جابجایی اتفاق می‏افتد! باشد که این کامیون به ایستگاه آخر برسد.

در همین زمینه ببینید: برآورد خسارت ناكارآمدی اداری